تبلیغات
انجمن طرفداران دكترمحمود احمدی نژاد - گفتاری از استاد حسن رحیم‌پور ازغدی
انجمن طرفداران دكترمحمود احمدی نژاد
رای ما دكترمحموداحمدی نژاد

لینکدونی

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

گفتاری از استاد حسن رحیم‌پور ازغدی

مبارزه داخلی امام علی(ع) با زر و زور و تزویر
دشوارتر از جنگ رو در رو با كفار و مشركین قریش

متن زیر گفتاری از استاد حسن رحیم‌پور ازغدی درباره‌ی حقوق انسان‎ها در حكومت دینی ازنگاه امام علی‌ابن ابی‌طالب علیه‌السلام و تقابل این نگاه با مكاتب مادی است كه به‌مناسبت سالروز ولادت با سعادت آن حضرت تقدیم می‌شود:

بسم الله الرحمن الرحیم

گرچه علی روح بزرگی بود در كالبد تنگ جهان و جامعه دوران علی شایستگی ایشان را نداشت و او بزرگتر از آن جامعه و فراتر از ظرفیت آن مردم بود، اما وقتی نام رفتار علوی یا دولت علوی را می‌شنویم، باید متوجه باشیم كه سخن از یك شخص، هر چند بزرگ، در میان نیست؛ بلكه گفتگو از یك مكتب است كه علی نمونه بارز و برجسته تربیت شده این مكتب می‌باشد. مكتبی كه بنیانگذارش پیامبر بزرگ خدا بود و ایشان شاگرد برجسته آن مكتب. او از پیامبر آموخت كه جامعه دینی جامعه‌ای است كه بدون لكنت زبان بشود حق ضعفا و محرومین را و طبقات پایین جامعه راـ كه معمولا قدرت مطالبه حقوق خود را ندارند ـ از صاحبان قدرت و ثروت گرفت.

مبارزه داخلی امام علی(ع) با زر و زور و تزویر
دشوارتر از جنگ رو در رو با كفار و مشركین قریش

متن زیر گفتاری از استاد حسن رحیم‌پور ازغدی درباره‌ی حقوق انسان‎ها در حكومت دینی ازنگاه امام علی‌ابن ابی‌طالب علیه‌السلام و تقابل این نگاه با مكاتب مادی است كه به‌مناسبت سالروز ولادت با سعادت آن حضرت تقدیم می‌شود:

بسم الله الرحمن الرحیم

گرچه علی روح بزرگی بود در كالبد تنگ جهان و جامعه دوران علی شایستگی ایشان را نداشت و او بزرگتر از آن جامعه و فراتر از ظرفیت آن مردم بود، اما وقتی نام رفتار علوی یا دولت علوی را می‌شنویم، باید متوجه باشیم كه سخن از یك شخص، هر چند بزرگ، در میان نیست؛ بلكه گفتگو از یك مكتب است كه علی نمونه بارز و برجسته تربیت شده این مكتب می‌باشد. مكتبی كه بنیانگذارش پیامبر بزرگ خدا بود و ایشان شاگرد برجسته آن مكتب. او از پیامبر آموخت كه جامعه دینی جامعه‌ای است كه بدون لكنت زبان بشود حق ضعفا و محرومین را و طبقات پایین جامعه راـ كه معمولا قدرت مطالبه حقوق خود را ندارند ـ از صاحبان قدرت و ثروت گرفت.

روایت از ایشان نقل شده كه فرمودند: «انی سمعت رسول الله..یقول فی غیر مره» من شنیدم كه به شكل متواتر در موقعیت‌های مختلف، پیامبر این نكته را به زبان آورد كه: «لن تقدس امه لا یوخذ للضعیف فیها حقه من القوی غیر متتعتع» آن امت و جامعه‌ای كه حق ضعیفان را نشود بدون لكنت زبان و بدون ترس از اقویا و صاحبان قدرت و ثروت مطالبه كرد، قابل تقدیس و پاكیزه نیست. اینها در واقع تعریف جامعه دینی است. از زبان پیامبر اكرم كه استاد و مربی علی بن‌ابی طالب است وحضرت علی فرمود: «اناعبد من عبید محمد(ص) ». یعنی من بنده‌ای از بندگان محمدم و مثل برده در برابر محمدم. یعنی هر چه دارم از اوست. در قاموس علی‌بن‌ابی‌طالب (ع) دولت دینی، ضامن عدالت دینی، ضامن حدود خدا، قوانین خدا و حقوق مردم است. حریم مردم، حریم خداست و حق‌الله؛ منتهی با تعریف دینیش نه با تعریف ماتریالیستی، تعریف لیبرالی و تعریف ماركسیستی‌اش. تجاوز به حریم انسانها و حقوق مسلم آنها، تجاوز به حریم خداست.

این منطق علی‌بن‌ابی‌طالب است و بارها در نهج‌البلاغه به تعابیر مختلف آورده‌اند. و باز ایشان از پیامبر اكرم نقل كرده‌اند كه پیامبر فرمود: «من قتل دون حقه فهو شهید». هر كس برای دفاع از حق وحقوقش، چه حقوق معنوی یعنی كرامت و عزت انسانیش و چه حقوق مادی‌اش، یعنی در مبارزه با ظلم كشته بشود شهید راه خداست. این یكی از پاسخها به كسانی است كه بارها گفته‌اند و می‌نویسند دین سراسر تكلیف است وحق و حقوق در دین اكرام نشده. چطور از حق و حقوق بشر در دین صحبتی نشده وقتی كه پیامبرش می‌گوید: اگر در راه دفاع از حقوقتان كشته بشوید، انگار در راه خدا كشته شده‌اید. شهیدید مثل آنهایی كه در جنگ احد و خندق در ركاب حضرت محمد شمشیر زدند و كشته شدند. منتهی نه حقوق تنها. حقوق توام با تكلیف. حقوقی كه متقابلاً منشا مسئولیتهایی است. در دیدگاه‌های توتالیتر و نظامهای استبدادی مردم فقط تكلیف دارند و حقوقی ندارند. در نظامهای ماتریالیستی و لیبرال سرمایه‌داری كه بر اساس غرایز انسان بنا شده مردم طبق ادعای تئوریك، فقط حقوق دارند و از مسئولیت‌های انسان نباید حرف زد. شما تا از مسولیت و تكلیف حرف بزنی متهم می‌شوی به نقض حقوق بشر و به محض اینكه از آرمان‌ها و حدود ارزش حرف بزنی متهم می‌شوی به تئوریزه كردن خشونت. اما در تفكر علی‌بن‌ابی‌طالب همه انسانها بدون استثناء حقوقی دارند و وظایف و مسئولیت‌هایی به اندازه‌ای كه به مسئولیت‌ها عمل می‌كنند، حقوق برای آنها حتما محترم است و به اندازه‌ای كه از حقوق استفاده می‌كنند مسولیت‌هایی دارند كه باید به آن تن در دهند. مسئولیتهایی در برابر خدا، در برابر مردم و در برابر حق و سرنوشت خودشان. بنابراین می‌بینید كه بین مبارزه با ظلم و دفاع از حقوق مردم با راه خدا و شهادت در راه خدا، یك پیوند عقیدتی در منطق علی‌بن‌ابی‌طالب (ع) برقرار است.

این تعریفی كه از جامعه دینی عرض كردم، پیامبر در باره‌اش فرمود: هیچ كس به اندازه علی قدرت ایجاد چنین سیستمی و ساختن پرداختن چنین جامعه‌ای را ندارد و بنابراین خداوند او را بعنوان وصی و خلیفه بعد از من نصب كرد و پیامبر در روز غدیر خم، این را به مردم ابلاغ كرد كه مردم« علی‌ اقواكم علی هذا الامر» یعنی هیچ كس به اندازه علی نخواهد توانست چنین جامعه‌ای را بسازد و لذا او حق خلافت دارد. لذا او از طرف خداوند به حاكمت منصوب شده. این انتصاب ملاكش چیست؟ این است كه او بیشتر از همه به حقوق مردم وفا می‌كند و بیشتر از همه به مردم برای رسیدن به كمالات دنیوی و آخروی‌شان كمك می‌كند. همین منطق است كه ایشان در خطبه 132 نهج‌البلاغه در مانیفست حكومتی‌شان می‌فرمایند: درحكومت اسلامی كسی كه بخیل است و حرص می‌ورزد و چشم كج در مال مردم و نگاه تحقیر‌آمیز به حقوق مردم دارد، نباید مسؤول باشد. افراد جاهل و قشری و عوام حق ندارند وارد حكومت دینی بشوند. «و لا الحافی و لا الحسائف و لا المرتشی». رشوه خواران «ولا المعطل للسنه». آنهایی كه سنت خدا و پیامبر را تعطیل می‌كنند؛ یعنی در حكومت با قانون بازی می‌كنند و هر جا و هر وقت دلشان بخواهد قانون الهی را اجراء می‌كنند و هر جا دلشان می خواهد اجرا نمی‌كنند. فرمود من به اینها اجازه نمی‌دهم در حكومت دینی وارد بشوند. من نمی‌گذارم فاسدها و باندهای بی‌تقوا بر جان و مال و حقوق مردم مسلط بشوند. تا زنده‌ام نمی‌گذارم افراد بخیل و حریص به مال مردم، آدمهای دنیا طلب و عیاش و پرخور بر مردم حكومت كنند و وارد دولت بشوند. نمی‌گذارم افراد نادان و قشری و جاهل بر سر كار بیایند تا جامعه را منحرف كنند. «الجاهل یضلهم بجهله». اگر جاهلان و سفها، افراد سخیف و نادان بر سر كار بیایند، جامعه را منحرف می‌كنند و نمی‌گذارم افراد زورگو و مستبد بر مردم مسلط شوند تا با بی‌عدالتی حكم برانند و اموال مردم و فقرا را بالابكشند و همه چیز را توجیه كنند و افراد بی‌زبان و نجیب را در جامعه محروم كنند.«یقطعهم بجفائه». نمی‌گذارم رشوه‌خواران در مدیریت‌های حكومت نفوذ كنند تا حقوق مظلومین فراموش شود. «المرتشی فی الحكم». نمی‌‌گذارم قاضی‌های رشوه‌خوار بر گردن مردم سوار شوند تا مردم را نابود و سنت پیامبر را تحقیر كنند. فرمود: منطق من در حكومت این است و هر كس با من است بسم‌ ا….. هر كس بر من است باز هم بسم الله .

در روایت دیگری فرمود: بدترین حاكمان و دولتمردان آنها هستند كه حب‌الفخر دارند. حب‌الفخر یعنی همین جاه‌طلبی، شهرت‌طلبی ، شهرت پرستی و خود را از مردم بالاتر دیدن. فرمود در حكومت اسلامی حاكمان حق ندارند از بالا به مردم نگاه كنند و مردم را پایین‌تر از خودشان بدانند و ببینند. فرمود:من با حاكمان متكبر نمی‌توانم كنار بیایم و همه آنها را یا اصلاح و یا حذفشان می‌كنم. بعد رو كرد به مردم: اما شما مردم! من خدا را اطاعت می‌كنم ولی شما من را اطاعت نمی‌كنید. در حالی كه معاویه خدا را اطاعت نمی‌كند اما مردمش او را اطاعت می‌كنند. هر چه به شما دستور می‌دهم همین طور در هوا یخ می‌زند و به مقصد نمی‌رسد. بعد فرمود كه: پس اصلاً معلوم هست كه شماها با چه نیتی با من بیعت كردید؟ دولت ارزشها و عدالت، مشروعیتش گره خورده است به اینكه مسؤولینش دنبال عدالت اجتماعی و پاسدار ارزشهای انقلابی و دینی و انسانی هستند یا نیستند.

بنابراین شما باید مراقب آن ایده‌ای باشید كه به صراحت یا با كنایه می‌گویند یا می‌نویسند كه حاكمیت اصلا نباید و نمی‌تواند ارزشهای فردی و اجتماعی اسلام را در سطح امور عمومی و اجتماعی پاسداری كند. دولت پاسبان نیكی‌ها نیست اصلا نباید كشیك ارزشها و عدالت را بكشد. فقط دولت ژاندارم امنیت است. دولت فقط باید آزادی رقابت در عرصه اقتصاد و در عرصه سیاست و عرصه فرهنگ ایجاد بكند. امنیت برای رقابت آزاد بدون هیچ شرط و حدود اخلاقی وفكری ایجاد كند و نه در عرصه فرهنگ مسؤول دفاع از حقیقت است ونه در عرصه اخلاقیات اجتماعی مسؤول دفاع از ارزشهاست ونه در عرصه اقتصاد، سیاست و حقوق اجتماعی مسؤول اجرای عدالت است. این منطق می‌گوید: چه بسا لازم است كه دولتها برای حفظ قدرت و امنیت صاحبان ثروت بر خلاف ایمان، بر خلاف انسانیت و مذهب عمل بكنند. و آدم عاقل و انسان خردمند نباید دولت مردمی را به این دلیل سرزنش كند كه چرا به منظور حفظ حكومت و قدرت از راههای غلط و عجیب و غریب استفاده كردی. برای اینكه در این منطق اگر رجل سیاسی امروز به خاطر بی‌تقوایی متهم بشود، فردا به خاطر نتیجه‌اش ـ یعنی كسب قدرت ـ در افكارعمومی تبرئه می‌شود. یعنی می‌گویند افكار عمومی عمل بد را به نتایجش می‌بخشند. تو هر كاری می‌خواهی بكن و به هر ترتیبی می‌خواهی به قدرت برسی، برس. مسئله‌ای نیست افكار عمومی فراموش می‌كند! شبیه این تعابیر را از نظریه‌پردازان سیاسی غرب و پدران سكولاریسم از آقای ماكیاولی تا دیگران تا همین امروز شماها زیاد می‌بینید. اینها اساسی را گذاشتند كه طبق آن ملاحظات ارزشی نباید در تصمیم‌گیری دولت مردان دخالت كند چون معتقدند كه با شخصیت اخلاقی نمی‌شود دولت تشكیل داد و به خصوص نمی‌شود آنها را حفظ كرد و بنابراین اخلاق از سیاست و دیانت از حكومت جداست و حتما احتیاج است به یك مقداری حقه‌بازی و تظاهر و عوام‌فریبی،بخصوص در سیستم جمهوری كه بایدآراء را به هر شكلی جمع كرد و مسأله اصلی در آراء، مسأله كمیت است نه كیفیت و بنابراین دروغهای زیبای شهریار و حاكم و دولتمرد برای حفظ شهروندان در اطراف او لازم است و فرزانه كسی است كه ماهرانه دروغ بگوید. مهم این نیست كه تو راست می‌گویی یا دروغ. مهم این است كه قدرت بدست بیاید و قدرت را نباید با معیارهای دینی و ارزشی ارزیابی كرد. چون ارزشها متعلق به حوزه خصوصی آدمها هستند. نمی‌توانند ملاك داوری در مورد اقدامات عمومی باشند. كه اینها همه مبنای تفكر سكولار و درست در مقابل تفكر علی بن ابی طالب (ع) است.

تفكر سكولار كه می‌گویم، اعم از دیدگاه‌های سلطنتی وتوتالیتر و استبداری سكولار است كه كسانی مثل خود ماكیاولی یا توماس هابز طرفدارش بودند. یا نظامهای سكولار لیبرال كه تئوریسین‌های جامعه مدنی در سنت لیبرالیسم طرفدارش بوده‌اند از جان لاك به بعد تا نظریه‌پردازان معاصر نئولیبرال. دنباله‌های این جریان در چند دهه اخیر، بطور خاص ادعا كرده‌اند كه یك راه میان‌بر جدیدی كشف كرده‌اند برای دفورم‌های رادیكال تر در دولتهای سنتی و آن نه فقط تجدید نظر در ریشه‌ حقوق واخلاق بلكه تجدید نظر در ریشه‌های زبان و فهم مردم است. برای اینكه ریشه افكار قدیمی را در باب عدالت اجتماعی و ارزشها از خاك ذهن بشر بكنیم. چون مشكل بشر سنتی در ابهام زبان و انحراف زبان است.مشكل اصلی در ماهیت واژه‌هاست. واژه‌های قدیمی‌ای مثل عدالت. و باید این واژه‌های قدیمی مثل عدالت را بازنشست كرد و از رده خارج كرد و به جایش واژه‌های نویی بسازیم كه همه این مفاهیم را مقید و محدود كند. یعنی مفاهیمی مثل عدالت یا ارزشهای اجتماعی كه معیارهای فطری ما قبل دولتی‌اند برای دولتها و حاكمیت‌ها مزاحمند. اینها كه اشاره می‌كنم یك مقدار زیادش را شما در نظریات فیلسوفان تحلیلی و گرایشات پوزیتیویستی در باب حقوق بشر می‌توانید تعقیب كنید. ببینید كه چطور اینها همه مسئله عدالت و ارزشها را صرفاً به منازعات لفظی تبدیل كردند و گفتند تمام صحبتهایی كه از عدالت اقتصادی و ارزشهای اجتماعی و حكومتی می‌شود كه حكومت‌ها باید ارزشی باشند و دولتها باید ارزشی عمل كنند، اینها همه نقض علم اقتصاد و نقض علم سیاست است. این اقتصاد كلاسیك و سیاست كلاسیك كه در دانشگاهها به شما تدریس می‌كنند، مضمونش همین‌هاست و شما جرات درك ریشه‌ای آنها و جرات نقد آنها را به این زودی‌ها نخواهید داشت.

چون نظام آموزشی ما، نظام آموزشی مبتنی بر ترجمه و تقلید است. نه مبتنی بر اجتهاد و ابتكار و خلاقیت. اینها صریحا می‌گویند كه نباید با اعلامیه‌نویسی یك حقوق زایدی را برای فقرا و طبقات پایین در جامعه ایجاد كرد. اینها موی دماغ می‌شوند، پررو می‌شوند و این شعارها و تعابیر، این اصطلاحات، ما بعدالطبیعه است و اصطلاحات و تعابیر ایدئولوژیك است و اینها نباید واردعرصه سیاست و مدیریت و اقتصاد بشود واین تعابیر ما بعدالطبیعی را ضعفا و فقرا با همدستی یك مشت مذهبی امل شاعر پیشه ابداع كردند برای اینكه جلو توسعه را بگیرند.منتهی خوشبختانه حق و حقوق با اعلامیه نویسی گرسنه‌ها و مدافعان گرسنگان ایجاد نمی‌شود و این حقوق الهی مردم واین حرفها یك مشت تركیبات كاذب است وحقوق در منطق ما قرار داد محض است. زبان عدالتخواهان و زبان بنیادگراهای دینی اصلا مشكل ذاتی دارد و این شعارها یك مقدار اصوات بی‌معنی است. اینها صرف‌الاسم‌ است. شما بحثهایی كه پوزیتیسها كرده‌اند نگاه كنید. تمام اینها را می‌گویند.می‌گویند تمام ارزشهای اخلاقی و تمام گذاره‌های مابعدالطبیعی همه بی‌معنی و پوچ است. معنای واقعی نامها كجاست؟ آنجایی كه سود مادی همه مبانی حقوقی، اخلاقی و عدالتخواهی را بی‌معنی می‌كند و زیر سؤال می‌برد. این یك جریان و یك خطر بالفعل برای انقلاب است و در واقع آخرین پیامهایی است كه نسل قبل از شما دارد به شماها منتقل می‌كند. ذهنهایی كه این‌ها را ترویج می‌كنند و ترجمه می‌كنند، ذهنهای به شدت قشری و خشكیده‌ هستند وتا حالا كار زیادی دست بشر داده‌اند. ذهنهایی كه اصلاً روی ملاج این‌ها و روی خلاقیت این‌ها باران نباریده وبا این مفاهیم ارزشی حتی یكبار هم آشنا نشده‌اند. والا كیست كه نداند تمركز بی‌قید و شرط سرمایه‌های انبوه برای مصارف شخصی و به نفع یك اقلیت فاسد مبتنی بر غصب و اسراف وتبذیر و ربا،این‌ها با ایدئولوژی ماتریالیسم در غرب ودر جهان تئوریزه شد و ناخدایان سرمایه‌داری لیبرال صریحاً گفته‌اند كه به تقدم ماده معتقدند و این ماتریالیسم اگر روزگاری معنا داشت، دیگر امروز خیلی ابلهانه و ارتجاعی است . امروز هر كسی در سطح مفاهیم سیاسی بزرگ مثل دولت و فلسفه قدرت، از عدل و ارزشها حرف بزند، او را فناتیك و ضد‌استاندارد لقب می‌دهند و ضد‌استاندارد خونش در همه جای دنیا مباح است. احزاب نامرئی كه بلدند چطور حكومتهای انقلابی را بدون براندازی بازسازی بكنند و پوستش را حفظ بكنند و محتویاتش را تغییر بدهند و پشت همین استانداردهای جهانی قایم بشوند. صریحاً می‌گویند كه موضوع سیاست قدرت است نه حقیقت، نه فضیلت و نه عدالت. این‌ها دینی‌ترین و زنده‌ترین انقلابها را می‌توانند به روش تاكسی‌درمی تزئین كنند و خشكش كنند و به تماشا بگذارند. بطوری كه آن جنبش بزرگ با آن مفاهیم عالی هم باشد و هم نباشد .

به قول سلمان فارسی وقتی كه دید بعد از فوت پیامبر ریختند به خانه علی و علی را به زور كشیدند به سمت مسجد برای بیعت. آنجا دارد كه بعضی از اصحاب خاص حضرت امیر دست به شمشیر به چشم علی نگاه می‌كردند كه ایشان فرمان درگیری بدهند و حضرت امیر با چشمش اشاره كرد كه كاری نكنید. آنجا دارد كه سلمان فارسی كنار كوچه ایستاده بود و دید كه دارند با علی چه می‌كنند. وقتی كه حضرت امیر علامت داد كه كاری نكنید.این دورانی است كه باید تحمل كرد. دوران سكوت برای وحدت. و دوران قیام برای عدالت بعداً خواهد رسید. آنجا دارد كه سلمان فارسی وقتی كه دید عمامه‌ علی را به گردنش انداخته‌اند و دارند او را می‌برند، به دیوار تكیه كرده بود و رو كرد به مردم و با لهجه فارسی گفت: كردید و نكردید.خطاب به آن جامعه و وارثان انقلاب پیامبر گفت كردید و نكردید. مسلمانی كردید و نكردید. حفظ ظواهر كردید اما باطنش را به باد دادید. مغز انقلاب را فدای قشرش كردید و مضمون انقلاب را فدای فرمش كرید. در این شرایط و بعد از تثبیت یك انقلاب، اگر نسل دوم و سوم انقلاب از مفاهیم انقلابی و از ارزشهای انسانی در جامعه بعد از انقلاب، جانانه و ابوذری دفاع نكنند و قیام نكنند و حتی اگر سخت افزار انقلاب حفظ بشود، نرم‌افزارش عوض می‌شود.

اگر هوشیاری ایدئولوژیك و انقلابی در این مسأله نباشد و انقلاب فقط سخت افزارش حفظ بشود، نرم‌افزارش تغییر می‌كند و شما متوجه نمی‌شوید. ما هم متوجه نخواهیم شد. مثل ساختمانی كه ساختمانش باشد و ساكنانش عوض بشوند. ساختمانی كه به دست انقلابیون وبه دست عدالت‌خواهان و به دست مجاهدین و شهیدان ساخته شد، زیر سنگینترین آتشها، كم‌كم عدالت ستیزان و قاعدین و مخالفین اصل تئوری آن انقلاب دینی، ساكنان آن ساختمان خواهند شد. اگر این هوشیاری نباشد. این نظریه تناسخ اگر در مورد فرد انسان غلط است،به نظر من در موردحاكمیت‌ها و نوع اجتماعات بشری صادق است. با یك نوع مجازگویی البته. این ارواح خبیثه ماقبل انقلابها دوباره قابل احضار هستند و می‌توانند در بدن انقلابها حلول كنند و فرمان جامعه را به سمت دیگری بچرخانند. اول با زاویه‌های كم وبعد شما می‌دانید وقتی انحراف با یك زاویه كوچك شروع بشود، شما اولش تفاوت مسافتی بین این دو ضلع نمی‌بینید. اما وقتی در طول زمان ادامه پیدا كند همین زاویه كوچكی كه باز شده، در طول زمان می‌بینید كه آنقدر فاصله‌ها زیاد می‌شود كه اصلاً دیگر كسی آن انقلاب را به جا نمی‌آورد. به جا نمی‌آورد كه كی‌ بوده، چی بوده، اصلاً برای چی تشكیل شده. اصلاً یك طوری كه ظاهرا همه چیز به جای خودش هست و واقعاً هیچ چیز به جای خودش نیست. همه چیز درست است وهمه چیز خراب و به همین دلیل است كه انقلاب اسلامی نباید فقط به تغییر رژیم اكتفا می‌كرد، بلكه باید با نرم‌افزار جدید دینی و انقلابی به تغییر سیستم بپردازد. تعویض رژیم كافی نیست. باید سیستم عوض بشود و الا اگر سیستم عوض نشود همان ارزشهای ما قبل انقلاب یا خودشان ویا شبح‌شان دوباره به داخل حاكمیت و به داخل جامعه و به داخل افكار عمومی وبه داخل دانشگاه عودت می‌كنند. چنانكه دارند می‌كنند. آن از در رفته‌ها از پنجره‌ برگشتند. تعویض هیئت حاكمه كافی نیست، باید طبقه حاكم هم عوض بشود. طبقه‌ای كه در جامعه جاهلی حاكم بود و بر آن اساس حكومت می‌كرد، باید آن عوض بشود و الا تعویض هیأت حاكمه كفایت نمی‌كند صورت عوض می‌شود و سیرت دوباره تجدید و باز تولید می‌شود.

باید آن طوری كه حضرت امیر فرمود، كفگیر انقلاب، محتویات دیگ سیستم حكومت و جامعه را بهم بزند.«حتی یعدو اسفلكم اعلیكم و اعلیكم اسفلكم». فرمود در حكومت من، من اوضاع را به هم ‌می‌ریزم. گفت: كاری می‌كنم مثل اینكه كفگیر توی دیگ می‌رود و پایین‌ها را می‌آورد بالا و بالاییها را می‌برد پایین، من همه‌تان را به هم می‌ریزم. این طور نیست كه بگویم شماها همانطور كه بودید هستید وما همانطور مثل بقیه می‌آییم حكومت می‌كنیم، برویم جلو ببینیم چه می‌شود. چرا خطر حذف موجه ارزشهای انقلابی همیشه بعد از پیروزی و استقرار یك انقلاب، دوباره یك خطر جدی، تهدید‌كننده و زنده است؟ چرا؟ علی‌بن ابی طالب دو و نیم دهه بعد از رحلت پیامبر وقتی وارد حكومت شد، با تمام وجودش این فاجعه را لمس كرد و خواست اوضاع را برگرداند. خواست تغییر در سیستم ایجاد بكند و سه تا جنگ داخلی بر او تحمیل كردند. دوستان سابق خودش. برای اینكه حتی اگر هیئت حاكمه بعد از انقلاب، فاسد نشود و فاسد نباشد ـ كه خیلی‌ها‌یشان آدمهای درستی و خوبی بوده و هستند ـ ولی طبقه حاكم كه غیر از هیئت حاكمه است و از قبل از انقلاب در جامعه سیستم سازی كرده، گلوگاه‌های جامعه ونظام را می‌شناسند و دوباره می‌آیند آنجا سوار می‌شوند. یعنی ضد حمله ضد انقلاب به انقلاب، بعد از 10، 20 سال بعداز پیروزی انقلاب. نه با تركش و خونریزی. جنگ سرد و بدون سر و صدا و با كار نرم‌افزاری همه چیز را دوباره پس می‌گیرند. دوباره تاكید می‌كنم طبقه حاكم غیراز هیئت حاكم است. هیئت حاكمه یك گروه سیاسی است كه بر اهرمهای رسمی مدیریت، مسلط است و ظاهراً آنها تصمیم می‌گیرند؛ اما طبقه حاكم آن گروه اجتماعی‌اند كه سلطه‌شان سلطه اعتباری و قانونی نیست. رسمی نیست. اما سلطه حقیقی و عملی است. یعنی در واقع سلطه دست آنهاست، نه دست انقلابیونی كه فقط برای پستها آمده‌اند و آن نوك هرم نشسته‌اند.

سیستم به این معنا است كه قاعده علی‌رغم راس هرم تصمیم می‌گیرد و مدیریت می‌كند. این اتفاقی كه بعد از جنگ بخصوص در دو دهه گذشته بخشی‌اش اتفاق افتاده و اگر پادزهر این سم به زودی اعمال نشود بخش دیگرش اتفاق خواهد افتاد، وبه دست شماها فقط اعمال می‌شود.چون شماها یا كسانی هستید كه در مجلس ختم این انقلاب شركت خواهید كرد یا كسانی هستید كه پرچم خونین انقلاب را از دست نسل قبل و سیصد هزار شهید می‌گیرید و در قله‌های بالاتری نصبش می‌كنید، یك از بین دو اتفاق در هر صورت به دست شما اتفاق خواهد افتاد. این‌ها اتفاقاتی است كه در صدر اسلام برای علی‌بن ابی‌طالب (ص) هم افتاد و علی با این وضعیت درگیر شد و این‌ها علی را با همه عظمتش به زانو در آوردند. انقلاب، هیات حاكمه را عوض می‌كند ولی اگر نتواند طبقه حاكمه را عوض كند یا اصلاح كند، خودش بعد ازاینكه تمام توانش را صرف كرد و شهیدانش را تقدیم كرد و فتوحاتی كرد و خسته شد، خودش دوباره، اهرم‌های قدرت را اگر نه به همان افراد قبل از انقلاب، اما در اختیار همان افكار، در اختیار همان اندیشه، همان تفكر، قرار می‌دهد و همان اتفاق از همان زاویه‌ اتفاق خواهد افتاد. برای اینكه انقلاب و اصلاح، به تعبیر حكما، یك امر قصری است. قصر خلاف طبیعت است. همانطور كه تهذیب نفس در یك فرد قصری و خلاف طبیعت اوست و لذا سخت است. امر طبیعی مثل از كوه پایین آمدن است و آسان است.دعوت به غریزه و سازش و ضیافت و … خیلی آسان است زیرا هزینه نمی‌خواهد. برای اینكه به طبیعت راحت‌طلب انسان سازگار است.دعوت به قیام و جهاد و ریاضت و مقاومت، سخت است. برای اینكه دعوت به حركت سر بالایی در كوه است. یعنی خلاف طبیعت و غریزه است. انقلاب و اصلاح، یك امر قصری است؛ همانطوری كه تهذیب نفس یك نفر خلاف طبیعت است، تهذیب نفس یك جامعه و حاكمیت خلاف طبیعت است. بنابراین سخت است. لذا خیلی‌ها می‌برند. خیلی‌ها اول گرم وارد صحنه می‌شون و بعد تخت‌گاز پائین می‌دوند و علی‌ابن ابی‌طالب با همه این گروهها درگیر بود و گرفتار همه اینها بود و در نهج‌البلاغه بخوانید كه سراسر گلایه از همین اوضاع است و از مردم سردی كه مثل سنگ، علی را نگاه می‌كردند و تنهایش می‌گذاشتند. همان‌هایی كه وقتی برای بیعت هجوم آوردند فرمود: آنقدر جمعیت ریخت كه من زیر دست و پا ماندم. لباسم پاره شد و حسن و حسین زیر دست و پا له شدند. همین مردم، وقتی كه وارد پروسه اجرای عدالت شدم و تلخی عدالت را چشیدند بعضی از همین‌هایی كه با من بیعت كردند از دین بیرون رفتند. گفتند: حالا كه تو ازدین می‌گویی اصلا ما دین نمی‌خواهیم و بسیارشان پیمان شكستند و آنهایی كه پیمان نشكستند، من را در درگیریها و نبرد تنها گذاشتند و این بود كه نبرد عدالت علی نیمه‌كاره ماند و كار علی را ساخت. ولی او در طول 5 سال حكومتش با نحوه حكومتش و با نحوه شهادتش كار همه اینها را در تاریخ یكسره كرد. علی برای اینها در تاریخ آبرو نگذاشته، هر كس لااقل در جوامع اسلامی و شیعی بر سر حكومت بیاید، مردم فوری با عهدنامه مالك اشتر و نهج‌البلاغه مقایسه‌اش می‌كنند. جرات هم نكنند مشروعیتش را زیر سوال ببرند، مشروعیت آنها در دل همه زیر سوال است.

بنابراین اگر آن تحول بنیادی كه عرض كردم انجام نشود، انقلاب وقتی خسته شد و شهیدانش را داد، دوباره در اختیار همان بروكراسی، در اختیار همان اندیشه‌های ما قبل انقلاب و همان سنّت لاییك و غرب‌گرا قرار می‌گیرد و نهادهای كهن ما قبل انقلاب دوباره می‌آیند انرژی انقلاب و دستاوردهای او و نام انقلاب را به نفع خودش مصادره می‌كنند و یك مرتبه می‌بینید انقلاب دینی مستضعفین و حكومت دینی مجاهدین و شهداء در اختیار ساز و كارهای لاییك سرمایه‌داری قرار می‌گیرد. این همان چیزی است كه دهها سال با آن مبارزه كردند و زیر شلاق شكنجه و تبعید شدند و زندان رفتند و كم‌كم می‌بینی حكومت، دینی هست و نیست. خود انقلاب هم هست و هم نیست. شعائر انقلاب هست و شعارهای انقلاب نیست و انقلاب دیگر یك دعوت و یك ایده نیست. یك نام و یك سنت به معنی عادت است. نه به معنی سنتی كه در تعابیر دینی داریم. یك اسم مقدس است متعلق به تاریخ. در امور دنیوی و اجراییات و امور عرفی و امور غیرقدسی نباید دخالت بكند و الا ‌آلوده می‌شود و كم‌كم جرات نمی‌كنی اصل آن شعارهایی كه انقلاب بر اساس آنها اصلا راه افتاد، جایی زبان بیاوری و برای این معضل فقط یك راه حل وجود دارد؛ همان كاری كه علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) كرد. بازگشت به دكترین اصل انقلاب؛ به هر قیمتی كه می‌خواهد تمام بشود. هیچ راه حل دیگری نیست.

اگر دین را به عنوان یك دعوت بزرگ ببینیم، قبل از اینكه او را به عنوان یك سنت ـ به همین معنای جامعه‌شناسی غیردینی عرض می‌كنم، نه سنت به معنی سنت معصوم كه اصلا كلمه سنت تویش طراوت و طراوت همیشگی خوابیده ـ آن‌زمان خواهیم دید كه تمام آموزه‌های انقلاب و اسلام حتی حاشیه‌ای‌ترین آنها حتماً حاوی راه گشاترین دیامیزم برای برافكندن طرحهای تازه و ایجاد یك وضعیت تازه توی جامعه ایران دهه سوم انقلاب است. در تشیع همه چیز علیه محافظه كاری است و آنوقت خواهی دید این فقر تئوریك و این تفرقه سیاسی و این فاصله طبقاتی كه توی جامعه دارد بوجود می‌آید، همه آنها مولد یك چیزی است و همه آنها یك راه حل واحد دارد. انقلابی كه به خاطر عدالت در گرفت و حكومتی كه به خاطر عدالت تشكیل شد و عدالتی كه توی چارچوب اسلام و با روح آتشفشانی علی و عقلانیت تشیع تعریف شد و تعقیب شد، امروز در دهه هشتاد و نودـ دورانی كه شمابه بلوغ سیاسی و اجتماعی می رسیدـ چطور باید ادامه پیدا كند؟ و طبقه جدید و كاسب‌های جدیدی ـ كه در دهه اخیر بعد از جنگ در كشور و در حكومت شكل گرفت و در سالهای اخیر در اقتصاد و فرهنگ و سیاست كشور پنچه انداخت و با سیستم‌های م قبل انقلاب، با مفاهیم غربی دیالوگ برقرار كرد و با آنها تفاهم كرد و كم‌كم جا خوش خواهد كرد ـ را چطور می‌شود مهار كرد و در برابر عدالت علوی خاضع كر؟د و بر اساس آموزه‌های پیشاهنگان آیین تشیع و اسلام چطور می‌شود از پس استبداد ـ چه استبداد از نوع دهاتی و بدلیش و چه استبداد از نوع پیچیده‌ـ برآمد؟ حتی اگر برخی از حاملان بچه مسلمان‌های قبلی باشند كه قبلاً خودشان به مبارزه این مفاهیم رفتند، و امروزه حامل همان مفاهیم و مدعی همان‌ها و مدافع همان‌ها شده‌اند.

كم نبودند بچه‌هایی كه به انگیزه مبارزه با اینها جلو رفتند و چون دست‌شان خالی بود تغییر ماهیت دادند. گفتند یك رزمنده‌ای از نیروی خطش جدا شده بود و بعد از یكی، دو روز از پشت بی‌سیم تماس گرفت با فرمانده‌اش. گفتند كجایی گفت: اسیر گرفتم. خوب اسیر را بردار بیار. گفت: نمی‌آید، گفت: خوب خودت بیا، گفت نمی‌گذارد بیایم. گفت: پس اسیر شده‌ای، اسیر نگرفته‌ای! اینها بودند كسانی كه رفتند اسیر بیاورند و حالا پیام مخابره می‌كنند كه نه نمی‌گذارند ما بیاییم و نه خودشان می‌آیند. تحت عنوانهایی كه «ما از ارزشهای ایدئولوژیك توبه كرده‌ایم» و «بالغ شده‌ایم و از دوره كودكی خارج شده‌ایم». آن ارزشهایی كه به پایش آن همه انسانهای شریف قربانی شدند و رفتند را به ریشخند می‌گیرند.

شما ببینید مبارزه داخلی دشواری كه امام‌ علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) بعد از خلافت و حاكمیت درگیرش شد، به مراتب پیچیده‌تر و از پای درآورنده‌تر از مبارزه‌های دوران جوانی علی‌بن‌ابی‌طالب بود یعنی جنگ رودررو با كفار و مشركین و اشراف قریش. علی(ع) كه هیچ وقت از خطر نترسید. حضرت زهرا(س) ـ در خطبه ده روز بعد از رحلت پیامبر در خطبه فدكیه در مسجد مدینه‌ـ می‌گوید:«هر وقت كه شما از درگیری می‌ترسیدید، هم طرفدار ارزشها بودید و هم حاضر نبودیدكشته بشوید. اینگونه طرفداری مجانی از عدالت، طرفداری بی هزینه از عدالت، هر جا خطری بود پدرم علی را می‌فرستاد به حلقوم جنگ وخطر» علی آدم خط شكن بود. خودش در نهج‌البلاغه می‌گوید: من از 16 سالگی در خط مقدم می‌جنگم تا حالا كه بیش از 60 سال از عمرم گذشته و آنقدر تیر و تركش خورده‌ام كه قیافه‌ام عوض شده، كه چهره‌ام برگشته و آثار جراحت روی صورتم است. درجایی می‌گوید: «و‌الله، اگر همه عرب یك طرف بایستند و من هم یك طرف؛ به خدا سوگند من نمی‌ترسم. برای اینكه اصلا برای من كمیّت مهم نیست». همین علی در دوران حكومتش آنقدر تنها می‌شود و آنقدر تنها می‌گذارندش كه نیمه‌ شب، تنها باید برود توی نخلستانهای كوفه گریه كند و یا سرش را توی چاه بكند و با چاه شروع به ناله كند. گفت: خدایا تو خطر دوستانم را یك جور دفع بكن، دشمنانم با من! علی (ع) بعد از آنكه حكومت را گرفت، انقلابی‌تر از گذشته شد. محكم تر از قبل از حكومت، شعار عدالت داد.

حضرت علی در عزل و نصب‌ها‌یشان به شدت جوان‌گرا بودند. جوانانی كه كمتر اهل معامله‌اند، اینها وقتی به یك ارزش ایمان آوردند، صادقانه‌تر پایش می‌ایستند. جوانهای گمنامی را پیدا می‌كرد، به حكومت ایران، یمن، مصر و این طرف وآن‌طرف می‌فرستاد؛ بعد به طلحه و زبیر و بزرگترین سابقه‌داران و هم‌رزمهای خودش، كسانیكه در حد خودش برای رهبری و خلاقیت مطرح بودند؛ حتی استانداری و شهرداری بصره و كوفه را به این‌ها نداد كه بعد رفتند و جنگ جمل به راه انداختند. این كارهای علی‌بن‌ابی‌طالب درست بر خلاف سیر همه دیپلمات‌های سیاسی و رجال قدیم و جدید شرق و غرب دنیاست، برای اینكه رجال سیاسی سخنرانی‌هایشان با هم فرق می‌كند، ولی نحوه حكومت‌شان مثل هم است.یك جور حرف می‌زنند، جور دیگری حكومت می‌كنند. امام علی هم جور دیگری حرف زد و هم جور دیگری حكومت كرد، كه با او در افتادند. علی‌بن‌ابی‌طالب (ع) است كه وقتی مالك را به مصر، شمال آفریقا می‌فرستد، به او می‌گوید كه با مردم حرف بزن، در میان مردم باش، فاصله‌ات را از مردم زیاد نكن. اگرمردم به تو شك كردند و پشت سرت دارند پچ‌پچ می‌كنند، سكوت نكن و برو برای مردم توضیح بده. مثل كف دست.

توی روایت حضرت علی (ع) است كه مثل كف دست با مردم صاف باش، عذرت را به مردم بگو و اگر مشكلی داشتی از مردم عذر خواهی كن! علی به مردم گفت: من به شما خدمت می‌كنم، اما بنده شما نیستم، شما هم بنده من نیستید؛ همه جای دنیا می‌گویند كه مردم بنده و نوكر حكومتند! ریاكارانند كه می‌خواهند به طرز پیچیده سوار گردن مردم بشوند. می‌گویند مردم ما بنده شماییم و بعد كار خودشان را می‌كنند. اما علی (ع) گفت: نه شما بنده من‌ هستید ونه من بنده شما. «انا و انتم عبید مملو كون لرب العالمین». فقط خدا مالك ماست. البته من در برابر شما مسؤولیت‌هایی دارم، به این دلیل كه خدا از من خواسته. و من به این مسؤولیت‌هایم عمل می‌كنم، حتی اگر به من پشت كنید. من به تكلیفی كه در برابر شما دارم، یعنی خدمت به شما، عمل می‌كنم. اگر شما با من قهر بكنید، من با شما قهر نمی‌كنم. من به تكلیفم عمل می‌كنم.

والسلام

درباره وبلاگ

باسلام خدمت دوستان عزیز

ازعلاقه مندان درزمینه وبلاگ نویسی دعوت میشود تا مارو درنوشتن این وبلاگ همراهی كنند درصورتی كه قصد همكاری دارید با ارسال پیامتان بنده را درجریان بزارید تا یك اكانت به شما بدهم

باتشكر
مدیر وبلاگ : مردی ازجنس مردم

آخرین پست ها

جستجو

نظرسنجی

  • دولت نهم در کدام یک از گزینه ها موفق تر بوده است ؟





نویسندگان